నాలో రేగే ఆలోచనలు

pls ignore my comments earlier - first time user of lekhini , so too many typos.Here they are again ..

ముందుగా తెలుగు లో విధి గా టపాలు రాస్తున్న మీకు నా అభినందనలు.

“ఇక మానవ సంభంధాలు అన్నీ అవసరం మీదనే అధారపడి ఉంటాయి..” అన్న మీ వ్యాఖ్య చాల వరకు నిజమే అని గోచరించ వచ్చు. మీరు అన్నట్లు , ఎకీభవించని వారిలో నేను మొదటి వడినీ కావచ్చు …

కనీ అందరూ అన్నీ ఎదో ఒకటి అసించే చేయరు అని నమ్ముతాను నేను. ఉదా. కుక్క పిల్లతో ప్రసంతత కొసమే గడిపే మనిషి , రొడ్డున పొయె కుక్క కి కాలు విరిగి రక్తం కరుతూ ఉంతే వెళ్ళి సహాయం చెయడా ? దారిన పొయే దనయ్య దరిద్రం తో అల్లడుతూ ఉంతే చూస్తు ఊరుకుంటడ ? తన ఇంట్లో అయినా , స్నేహితుని ఇంట్లొ అయినా , ఎక్కడో టీ.వీ లొ అయినా సుభకార్యన్ని చూసి సంతొష పడడా ? కన్న పిల్లవాడిని పెంచే తల్లి తండ్రులు వాడి నించి ఎమి అసించి పెంచుతారు ?

జీవించిన అంత కాలం చేసెయ్ మంచి పనులు , తనకు జరగ బోయె దానికొసమో, ఆనక స్వర్గాన్ని ప్రసాదిస్థయనే చేస్తాడా?

మనిషి గా పుట్టక , హృదయం ఉన్నక, అది తప్పక స్పందిస్ఠుంది. వేరొకడు ఎమి చెస్తాడో అన్న అలోచన వదలి , తన సాటీ మనుషులు సుఖంగా ఉండాలి అని అలొచించే భావన ప్రస్ఫుటంగా ఉండే వారు చెరిత్ర లొ ఎప్పటికీ నిలిచిపోతారు. ఒక భగత్ సింఘ్ అయిన, ఒక శివాజీ అయిన , ఒక మదర్ థెరీస అయినా ..

ప్రగతి సధిస్తూ, డబ్బులు సంపాదిస్తూ , తన కొసం, తన వరికొసం, తన లక్ష్యాల కొసం బ్రతుకుతూ , తన చుట్టూ కోట కట్టు కొన్న మనిషి మధ్యలో అలంటి వరి సంఖ్య తగ్గిన మాట నిజమే , కానీ స్పందించే హృదయం ఉన్నన్ని రొజులూ వాని పట్ల నిస్స్వర్ధంగా ప్రవర్తించే మనుషులూ ఉంటారు …

ఛాల బాగ చెప్పారు జీవా గారు.

నేను యండమూరి గారి పుస్తకంలో చదివాను ఇలాంటి వాక్యం. అన్ని బందాలు అవసరం మీదె అనుకోవటం పొరపాటు. ఏమి అశించకుండా కూడ కొన్ని పనులు చేస్తాం. కుక్క కాలు విరిగి కట్టు కట్టడం పున్యం కోసం, అని ఆలోచించొద్దు.